Aşk Her Zaman Bir Adım Öndeydi

Aşk her zaman bir adım öndeydi… Ne zaman yetişmeye kalksam hep arayı açardı yani ne yapar, yapar kaçardı. Şekil değiştirirdi çoğu zaman bazen yeşil bir gözle karşıma çıkardı bakardı ve uçurumdan atardı…

Rüyalarım olurdu, öyle hoştu; sanki dünya onsuz boştu, yürek feci şekilde sarhoştu,
Ya da bir dudaktı çok, çok sıcaktı biliyorum değdiğinde tenime birinci derece yanık olacaktı…
Aşk her zaman bir adım öndeydi… Çoğu zaman gökteydi; aydı,
yıldızdı, güneşti; öylesine parlak öylesine ulaşılmaz bir şeydi…

Sıcacık bir eldi, tuttuğum daldı, nereden bileyim ki hiç ummadığım bir anda kırılacaktı, sonu hüsran olacaktı…

Tozpembe bir düştü, insanı tahrik eden bir gülüştü; nasıl oldu anlamadım, nasıl oldu da gözden düştü…
Aşk her zaman bir adım öndeydi… Mecnun olup çöldeydi aramak için Leylasını, yaşamak için sevdanın hasını; o da kaybetti en sonunda gönül davasını…

Kıpkırmızı güldeydi, işte öylesi yakıcı bir şeydi diken vardı dalında, çok kanlar aktı uğrunda…
Sızıydı kalpte, çok büyük yaralar almıştı sevda denilen harpte…

Uykuydu karanlık gecelerde gelmek bilmeyen; tanışırdı onunla delice sevip de karşılık göremeyen…
Aşk her zaman bir adım öndeydi…

Oysaki aşk sendin; sendin kendinden fazla bir başkasını seven; sevgi kelimesinin hakkını veren… Onun için sen insanlar içinde hep en güzeldin…

Sevmesini bilenlere selam olsun…

“Aşkın Tuna”